P&0-FERRIES – Dinsdag 19 mei 09
Vol goede moed en extreem opgewekt rijden we in karavaan richting Zeebrugge alwaar we ternauwernood de P&0-Ferrie missen.
Eens de auto’s gestald, is het richting cockpits om ons vlug van onze slaapspullen te ontdoen zodat we op het dek een lekkere pint tot ons kunnen nemen. Op dat moment beseffen we nog niet dat wat we in Passendale achtergelaten hebben, niet meer zullen zien voor de rest van de reis. (Lees: dat we onze vrouwen niet zouden zien in Schotland, wisten we wel, maar dat de schapen in de wei ons uiteindelijk het meest zouden kunnen bekoren tijdens onze trip (op een aantal uitzonderingen na (lees verder), hadden we in onze stoutste dromen niet kunnen bedenken).
Later kiezen we voor de buffetformule. Hadden de uitbaters op voorhand geweten dat er ene Gianni mee was dan hadden ze ons stellig geweigerd. Gianni deed zelfs de 150-kg zware Engelse truckers blozen als hij met zijn zoveelste portie langsparadeerde. Na het eten toonde Dieter ons nog dat hij ook wel een medaille had kunnen halen op de brug met gelijke leggers, maar jammer genoeg worden kampioenschappen niet op het dek van een Ferryboot gehouden. Erna nog een kaartje gelegd (op dit moment ontbrak de 12de man) en daarna bedwaarts.
Ofwel zijn de wilde verhalen over zeeziekte uit de lucht gegrepen of tenminste ferm overdreven, ofwel lag het aan de kalme zee en hebben de pilletjes ook hun duit in het zakje gedaan, maar iedereen was ’s morgens in staat om een flink ontbijt te verorberen, met Gianni op kop.
Dag 1 - Woensdag 20 mei 09 - Dalbeattie
Daar krijgen we, zoals verwacht, 2 chalets ter beschikking. Snel het meeste uitpakken, onze fietskleren aantrekken en op weg voor ons eerste tochtje.
Hiervoor hebben we Dalbeattie gekozen, 1 van de 7 Stanes van het uitgestrekte mountainbikegebied. Al gauw merken we dat ze in Schotland veel over hebben voor mtb-volkje: iedere “Stane” heeft zijn eigen parking, ‘fietswinkel’, doucheruimte, eet- en drankhut, perfect bepijlde routes groen-rood-zwart, routeplannetjes, … Een paradijs zowaar voor mountainbikefanaten ! http://www.7stanes.gov.uk/
Starten doen we op het zwarte parcours om al snel over te stappen naar het rode (gezien onze beperkte techniciteit of het hoge vereiste niveau van het parcours).
Ook rood blijkt voor sommigen niet van een leien dakje te verlopen.
Zo komt Koen reeds behoorlijk gehavend uit de 1ste rit, met een kamwieltattoo op zijn kuit na een domme “knie”val.
Ook Luc en Patrick maken onzacht kennis met de Schotse grond.
Stefaan doet dan weer een salto mortale in de struiken, maar komt er zonder kleerscheuren vanuit en roept ten bewijze “ariba, ariba !”.
Geert doet zijn reputatie van krachtpatser alle eer aan door zijn pedaal aan gruzelementen te trappen.
Doordat Jeroen (al dan niet met opzet) zijn zonnebril op een uitkijkpost laat liggen, doen we de lus nogmaals.
Op het einde laat Jeroen zijn stuurkunst nog eens bewonderen door zonder schroom over een 10 cm brede balk te rijden op wel anderhalve meter hoogte. Iets waar Bart eerder (tot 4 maal toe) niet in geslaagd was (en dan nog wel op 30 cm hoogte).
Uiteindelijk leggen we 32 km af op het rode parcours en met nog 9 km heen naar Dalbeattie en 9 km terug naar het vakantiedorpje hebben we er al een eerste stevige tocht op zitten.
Op de terugweg naar het vakantiedorpje vindt Ronny bovendien dat het nog niet snel genoeg gaat en wringt zich in ware kamikaze”McEwen”stijl naar de kop. Hierbij haken Ronny en Wim in elkaar en komen we (zonder erg) in de graskant terecht. Achter ons dient Stefaan echter alle remmen dicht te trekken waardoor zijn achterwiel in Koens gezicht terecht komt, wat hem naast de tattoo ook nog een piratenlitteken oplevert.
’s Avonds gaan we voor de eerste maal eten in het lokale restaurant en moeten we toegeven dat er in Schotland toch lekker gegeten kan worden.
Uiteindelijk bekomen we nog met zijn allen (behalve de gehavende Koen) bij een frisse pint, terwijl Luc het bij Grimbergens houdt.
Dag 2 – Donderdag 21 mei 09 – Kirroughtree en Glentrool
Na een stevig ontbijt (ongeroosterde toastbroodjes) trekken we met de wagens en Jumpie richting Kirroughtree.
Aldaar kiezen we het rode parcours (19 km): prachtige singletracks, goed berijdbaar, met enkele technische gedeeltes die Luc tot een serieuze knieval (lees: val op zijn knie) dwingen (zonder veel erg weliswaar).
In de namiddag trekken we dan naar Glentrool. In Glentrool kiezen we een parcours dat grotendeels gaat over geplaveide en kiezelwegeltjes. Heel pittig weliswaar met enkele stevige beklimmingen en leuke (snelle) afdalingen.
Tot op heden kunnen we niet klagen over het Schotse weer daar we nog maar een 3-tal spatjes regen hebben moeten trotseren.
Op een bepaald ogenblik wordt het Bart te veel en probeert hij een schaap te pakken, weliswaar zonder succes (het gaat hier wel over een echt schaap, waar Schotland er duizenden van rondlopen heeft).
Op het einde van de rit ontfermen Gianni, Ronny en ikzelf ons over Geert die met zijn 4.600 verbruikte kcal heel wat moeite heeft om de laatste hindernissen (hellingen) te nemen.
Terug in het vakantiedorpje en na een verkwikkende douche kunnen we nogmaals van de Schotse lekkernijen (garlic mushrooms, chicken kebab, lasagne with fries, …) genieten.
Na deze stevige “fond” bouwen we nog een feestje in de “Vlaamse” blokhut. Hierbij pleegt Stefaan een onvrijwillige “moord”aanslag op Dieter met een onderlegger, gaat Patrick volledig uit de bol en belt Els ons op een ongepast moment. Het “fuck you, I won’t do what you told me” zal haar wellicht lang bijblijven.
Pechvogel van de avond is echter Bart die de nacht dient door te brengen met wijdopen raam, daar dit venster het onder het gewicht van zijn matras en de “brandweermannen” had begeven.
Dag 3 - Vrijdag 22 mei 09 - Glentress
Dieter, die weliswaar van een privé-kamer kan genieten, bewijst weeral dat hij een prototype van de nieuwe man is door als eerste op te staan, de tafel te dekken en het ontbijt klaar te maken.
Na een stevig ontbijt trekken we richting Glentress waar we een prachtig, maar superlastig parcours aantreffen.
De zwarte lus van 31 km leggen we af met een gemiddelde snelheid van 12,9 km/h wat er niet op wijst dat we niet in vorm zitten, maar dat het parcours bestaat uit praktisch 100% singletracks, nijdige beklimmingen en technische afdalingen bestaat die niet toelaten om hoge snelheden te halen.
Patrick en Stefaan maken ook nog eens onzacht kennis met de Schotse rotsen, maar weliswaar zonder veel erg. Verder weeral een aantal lekke banden: Stefaan, maar ook Koen en Geert die op dat vlak praktisch altijd van de partij zijn.
De helft van de Schotlandgangers houdt het na deze zwarte lus voor bekeken, terwijl de andere helft nog de rode lus voor hun rekening nemen (20 km met gem. snelheid van 15,6 km/h). Deze 2de lus wordt vooral gekenmerkt door de tweestrijd tussen Koen en Luc, waarbij Luc toont dat hij de betere klimmer is, maar uiteindelijk toch zijn meerdere moet erkennen in Koen wegens zijn ondermaatse rechtse bocht bij de afdalingen.
Dag 4 - Zaterdag 23 mei 09 – Ae en Mabie
De laatste dag brengt ons naar Ae, waar ons het rode parcours wordt voorgeschoteld (24 km). Terug boordevol singletracks, maar ditmaal met een start in druilerige omstandigheden. Desondanks zijn er geen noemenswaardige valpartijen meer te noteren. Wellicht hebben we de voorbije dagen toch al geleerd hoe we de technische hindernissen moeten nemen zonder te vallen.
Koen voegt nog een lekke band toe aan zijn reeks en hoewel Wim bij hoog en bij laag beweerd had dat het voordelig was om tubeless te rijden, wordt ook hij niet van een lekke band gespaard. Nog een geluk dat Gianni bij Wim in de buurt was zodat de band regelmatig kon bijgepompt worden. Wanneer er een 4 tal km voor het einde geen opblazen meer aan was, werd Wim verplicht om al lopend binnen te komen.
Om de inwendige mens wat te versterken konden we genieten van een deugddoende mozzarella-panini en een verkwikkende hete groentensoep.
Na het “middagmaal” verrijden we naar Mabie om er eveneens een rode lus van 16,5 km te rijden. Luc start ineens al met een valse noot. Bij zijn aanzet blijkt zijn ketting van het tandwiel gelopen te zijn zodat hij stationair staat te trappen en nogal lachwekkend tegen de vlakte gaat. Op de eigenlijke rit start Bart eerder zwalpend (zelfs Koen rijdt sneller), maar komt hij zoals gewoonlijk meer tot zijn recht naarmate de rit vordert. Luc exciteert Stefaan door op te merken dat hij er precies door zit, waarna Stefaan in de afdaling in ware kamikazestijl Luc een koekje van eigen deeg laat proeven.
Op de terugweg betrappen we Koen erop dat hij eindelijk doorheeft dat er in Schotland links dient gereden te worden.
Terug in het vakantiedorpje profiteren we voor de eerste maal van een sauna (voor Dieter is dit geen nieuwigheid meer) en leven vooral Stefaan, Ronny en Gianni zich uit in het zwembadje door het lanceren van kanonskogels langs de enig overgebleven niet-Vlaamse badgasten.
’s Avonds proeven we uiteindelijk van de lokale specialiteit ‘Haggies’, maar beslissen we om toch maar iets anders te nemen. Koen ontpopt zich tot een ware cabaretier en ook Luc doet zijn duit in het zakje met zijn “kingkongballs”.
De terugkeer – Zondag 24 mei 09
’s Morgens houden we ons nog bezig met het invullen van het evaluatiedocument waarin we toch wel heel kritisch zijn en met een aantal vernieuwende ideeën komen, zoals:
- geen verbod op ballen in het zwembad
- topless bediening
- steviger ramen
- verbod op golfen op het vakantiedorpterrein
- enz.
Een lange weg terug waarin Koen bewonderenswaardig het volledige traject voor zich neemt.
Maar in Dover loopt het mis. In plaats van onmiddellijk naar de Ferry te rijden, besluiten we nog eens het stadscentrum te bezichtigen.
Maar het laatste rondpunt wordt ons echter fataal. Een arrogant Brits wijf boort zich in de flank van de Passat en na veel discussie, telefoontjes naar de “Bobbies” en wederzijdse beschuldigingen kunnen we dan toch verder, maar dan wel ineens naar de Ferry.
Een geluk bij een ongeluk mogen we zowaar een vroegere Ferry nemen en komen we 3 kwartier eerder in Passendale aan.
Eind goed, al goed en een reis waar er zeker nog een vervolg aan gebreid mag worden.